Και όπως αναρωτιόμουνα τι να μοιραστώ σήμερα μαζί σας μου προέκυψε και η ερώτηση τι είναι τελικά τέχνη και πως η ζωή γίνεται τέχνη;

Γιατί εγώ συγκινούμαι όταν βλέπω ένα νεογέννητο, τόσο άρτιο και αγνό, όπως όταν ακούω ένα υπέροχο κομμάτι μουσικής;

Γιατί κλείνω τα μάτια μου για να γευτώ την τέλεια μπουκιά από το αγαπημένο μου γλυκό, όπως όταν θέλω να ταξιδέψω σε έναν πίνακα ζωγραφικής;

Γιατί χαμογελώ στα χαμόγελα των παιδιών όπως όταν διαβάζω ένα αναπάντεχο τέλος σε ένα ωραίο βιβλίο;

Μήπως η ζωή ολόκληρη δεν είναι τέχνη; Μήπως κάθε μέρα δεν είμαστε όλοι δημιουργοί τέχνης; Μήπως τέχνη δεν είναι να μάθω να ακούω τον εαυτό μου και τους άλλους χωρίς να με κρίνω και χωρίς να τους κρίνω, να μάθω να παρατηρώ την ομορφιά της φύσης όπως την ομορφιά των ανθρώπων χωρίς να τους καταδικάζω, να τους κατσαδιάζω ή να τους υποτιμώ;

Χωρίς να μπλέκομαι στον ιστό των σκέψεων μου που με οδηγούν τις περισσότερες φορές σε λάθος μονοπάτια, αλλά να μάθω να σιωπώ όταν χρειάζεται χωρίς να πρέπει να αποδείξω ότι έχω δίκιο, να μάθω να παρατηρώ; Αυτό δεν είναι μεγάλη τέχνη;

Να μάθω να μαθαίνω χωρίς να συσσωρεύω απλά πληροφορίες αλλά βλέποντας την συνεχή κίνηση της ζωής, την αδιάκοπη μάθηση που έχει η καθημερινή παρατήρηση;

Να σχετιστώ με τη ζωή μου σαν να είμαι καλλιτέχνης – που είμαι – και η ζωή η πρώτη μου ύλη την οποία καλούμαι να διαμορφώσω, να πλάσω, να σμιλέψω να ζωγραφίσω και να συνθέσω; Αυτό είναι μεγάλη τέχνη!

Να βγω από τους προγραμματισμούς που με κρατάνε εγκλωβισμένο στο τι λένε οι άλλοι, η κουλτούρα, τα στερεότυπα και να φτιάξω το δικό μου σύστημα; Να μάθω τον τρόπο της ζωής, της συνεχής αυτής δημιουργίας και της μεγαλύτερης τέχνης από όλες!!

Και ίσως τότε καταλάβω πως σημασία δεν έχει η ποιότητα των δημιουργημάτων μου, αλλά το να αναγνωρίζω την αξία και την μοναδικότητα τους..

Να ξέρω ότι ο καθένας δημιουργεί με τον δικό του τρόπο και να μένω ανοιχτός να μάθω και από έναν τρόπο διαφορετικό από τον δικό μου.. να καταλαβαίνω ότι χρειάζεται να αγκαλιάσω τους περιορισμούς μου, τις δυσκολίες και τα εμπόδια και να μαθαίνω να είμαι δημιουργικός μέσα στα πλαίσια αυτών των περιορισμών, χωρίς να αμφιβάλω για την αξία μου.

Να μάθω να επιλέγω  – και ότι έχω επιλογές – ανάμεσα σε εκατοντάδες σκέψεις, συναισθήματα, δράσεις και αντιδράσεις που γεννιούνται μέσα μου καθημερινά και να εκφράζω αυτή μου την επιλογή με τον δικό μου μοναδικό τρόπο, είτε ζωγραφίζοντας, πλέκοντας, μαγειρεύοντας, μαθαίνοντας, χαμογελώντας, παίζοντας, θεραπεύοντας..

Νομίζω ότι όλη αυτή η διαδικασία της μάθησης με κάνει να θέλω να σηκώνομαι καθημερινά από το κρεβάτι για να ζωγραφίσω σε ένα λευκό καμβά τη μέρα μου σαν ένα έργο τέχνης που δεν θα εκτεθεί σε κάποια γκαλερί αλλά θα γεμίσει την δική μου ζωή με ροή και αγάπη. Γιατί ξέρω ότι έχω επιλογή και επιλέγω να βγάλω τα εμπόδια και τις δικαιολογίες από την τέχνη μου και να εμπνευστώ, να δημιουργήσω λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν, και να μην αφήσω την υπερβολική κούραση ή την υπερβολική δουλειά ή απλά το φόβο της αποτυχίας να καθορίσουν το έργο μου. Επιλέγω να δράσω και να υπάρξω με τον δικό μου, ξεχωριστό και ανεπανάληπτο τρόπο. Επιλέγω να οραματιστώ τη ζωή μου και το σχέδιο που θέλω να ζωγραφίσω, με ροή και αγάπη,  χωρίς να χάσω στιγμή από το ταξίδι..

Όπως λέει ο Lao-tzu (ένας κινέζος φιλόσοφος), αυτός που ξέρει την τέχνη του να ζεις, δεν διαφοροποιεί στη ζωή του τη δουλειά από το παιχνίδι, την εργασία από την διασκέδαση, το πνεύμα από το σώμα, την εκπαίδευση του από την απόλαυση, την αγάπη από τη θρησκεία. Απλά ακολουθεί το όραμα του να ασκεί με επιδεξιότητα  ότι κάνει και αφήνει τους άλλους να αποφασίσουν αν δουλεύει ή αν παίζει.. Για αυτόν, κάνει πάντα και τα δυο..

Με ευγνωμοσύνη

Χρύσα Τριανταφυλλίδου