Αυτές τις μέρες, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι όλες αυτές τις ψυχές στους δρόμους, κρατώντας στα χέρια κάτι λιγοστά απαραίτητα πράγματα, αφήνοντας πίσω την χώρα τους. Τα κλάματα των μανάδων που αποχαιρετάνε τους συντρόφους τους, και μαζί με τα παιδιά τους προχωράνε σε ένα αβέβαιο μέλλον, χωρίς να ξέρουν καν αν θα γυρίσουν  ποτέ ξανά στην χώρα τους, αν θα ξαναδούν ποτέ ξανά το σπίτι τους. Αν θα υπάρχει καν ο χώρος που μέχρι χθες ζούσαν με την οικογένεια τους. Βλέπουμε ανθρώπους αντιμέτωπους με το αδιανόητο, με αντοχές που σου κόβουν την ανάσα.

Δεν υπάρχουν καλά νέα όταν μιλάμε για πόλεμο.  Απλά δεν υπάρχουν. Είναι πέρα από την λογική σκέψη και είναι στιγμές που νιώθω ότι τελικά δεν αλλάζουμε οι άνθρωποι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται θα πείτε.. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Ότι δεν μαθαίνουμε; Και τι είναι αυτό που θα έπρεπε να μάθουμε για να γράψουμε μια νέα ιστορία;

Από την άλλη μεριά, έχω την αίσθηση, ίσως επειδή είμαι από τη φύση μου πολύ αισιόδοξη, ότι κάτι αλλάζει.. αλλάζει η συμπόνοια, η βοήθεια στον συνάνθρωπο, η αυθόρμητη και γενναιόδωρη παροχή προστασίας  σε αγνώστους. Και αυτό μου δείχνει ότι ίσως κάποια στιγμή καταλάβουμε πόσο ίδιοι είμαστε, πόσο συνδεδεμένοι, πως ένας ή λίγοι ¨τρελοί» απειλούν όλων μας τα σπίτια. Και αυτό που γίνεται, όσο μακριά ή κοντά μας κι αν είναι, αφορά το σπίτι μας το ίδιο.

“Ότι συμβαίνει στον έναν, συμβαίνει σε όλους!” Αυτό είναι το μήνυμα για την ανθρωπότητα και φυσικά το έχουν πει όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι. Και ίσως αν κατανοήσουμε ότι αυτό που γίνεται μέσα μας γίνεται ορατό και έξω από εμάς, και πως αν χρησιμοποιήσουμε το «φως» μας για να δημιουργήσουμε και όχι το σκοτάδι μας για να καταστρέψουμε, ίσως κάποτε αλλάξει η ιστορία και γίνει νέα και ανεπανάληπτη..

Ας «αντέξουμε» λοιπόν γιατί περνάμε μια παγκόσμια κρίση, σε όλα τα επίπεδα, και είμαστε μέλη μιας παγκόσμιας κοινότητας. Ας αντέξουμε γιατί ακόμα έχουμε σπίτι και ας μας κοστίζει περισσότερο να το θερμάνουμε, γιατί ακόμα ζούμε χωρίς να πέφτουν βόμβες γύρω μας, γιατί ακόμα κοιμόμαστε αγκαλιά με τα παιδιά μας.

Οτιδήποτε μπορούμε να προσφέρουμε από το δικό μας πνεύμα, είναι συνεισφορά στο συλλογικό πνεύμα. Κάθε επιλογή που κάνουμε που υπηρετεί το σύνολο – και όχι μόνο το προσωπικό μας όφελος – αλλάζει σιγά σιγά τον κόσμο!

Ας αντέξουμε για αυτούς που ξέρουμε ότι δίνουν τον αγώνα της ζωής τους δίπλα μας, όσα χιλιόμετρα μακριά και αν είναι αυτό, ας αγαπήσουμε τον συνάνθρωπο μας ακόμα και αν μοιάζει πολύ διαφορετικός από εμάς,  και ας επιβιώσουμε όλοι μαζί..