Η ζωή εξελίσσεται στο παρόν! Αλλά συχνά αφήνουμε το παρόν να μας γλιστράει κι επιτρέπουμε στο χρόνο να περνάει χωρίς παρατήρηση όπως ανησυχούμε για το μέλλον και γκρινιάζουμε για το παρελθόν. Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σε ένα κόσμο που βοηθάει την διάσπαση, την αποδιοργάνωση, τη μη-συνοχή.. Συνεχώς κάτι κάνουμε και επιτρέπουμε πολύ λίγο χρόνο στην ηρεμία και στην ακινησία.

Όταν δουλεύουμε λοιπόν, φαντασιωνόμαστε ότι είμαστε διακοπές, όταν είμαστε διακοπές σκεφτόμαστε τη δουλειά που έχει μαζευτεί. Κολλάμε σε αναμνήσεις του παρελθόντος ή σκεφτόμαστε τι μπορεί να γίνει ή να μη γίνει στο μέλλον! Οι βουδιστές αποκαλούν το νου μας «monkey mind”, γιατί χοροπηδά σαν την μαιμού από τη μια σκέψη στην άλλη..

Οι περισσότεροι δεν έχουμε επίγνωση των σκέψεων μας – τις αφήνουμε να εισβάλουν στο νου μας σαν ένας εκκωφαντικός καταρράκτης, όπως λέει ο John Kabat Zim,(μοριακός βιολόγος που τέλειωσε στο ΜΙΤ και άκουσε στα 22 του μια ομιλία από έναν ΖΕΝ μάστερ και του άλλαξε την ζωή), που εισήγαγε τον διαλογισμό και την εν-συνειδητότητα στην κλασσική ιατρική, και έκανε μια κλινική που λέγεται Stress reduction Clinique. Οι συνέπειες είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Σε έρευνες που έγιναν σε ασθενείς μέσα σε νοσοκομεία που υποβλήθηκαν σε ασκήσεις ενσυνειδητότητας (mindfulness), για περίπου 8 εβδομάδες, είδαν ότι μπορεί να γίνει αλλαγή της δομής του εγκεφάλου μέσα σε τόσο λίγο χρόνο απλά μαθαίνοντας να μην κάνεις τίποτα.. σε 8 εβδομάδες παρατήρησαν ότι αλλάζει η δομή στον ιππόκαμπο, στον οπίσθιο λοβό και στην παρεγκεφαλίδα, τομείς του εγκεφάλου που έχουν να κάνουν με την αυτό-ρύθμιση, την αντίληψη, την αποκωδικοποίηση, την μνήμη και τη μάθηση, ενώ επηρεάζεται και η αμυγδαλή που έχει να κάνει με το συναίσθημα και την αντίδραση σε ένα ερέθισμα συναισθηματικό.

Αλλάζοντας δηλαδή την οπτική μας στο ποιοι είμαστε και στο που είμαστε κάθε στιγμή (είμαστε αυτοί που λέει η ιστορία στο κεφάλι μας, ο αφηγηματικός εαυτός μας δηλαδή ή είμαστε ο βιωματικός εαυτός μας στο τώρα), αλλάζει εντελώς ο τρόπος και τα δίκτυα που λειτουργούν στον εγκέφαλο μας! Η βιολογία μας δηλαδή συνεχώς αναδιοργανώνεται ανάλογα με το πως αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα.

Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι ότι συνήθως μας ενδιαφέρει η επόμενη στιγμή από αυτή που ζούμε..

Ζούμε πάντα προς το μέλλον, προς την επόμενη στιγμή και ασυνείδητα θεωρούμε την τωρινή στιγμή λιγότερης σημασίας από την επόμενη. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η επόμενη στιγμή – ο στόχος – δεν υπάρχει, παρά μόνο σαν σκέψη, έτσι ζούμε παγιδευμένοι σε σκεπτομορφές που τις θεωρούμε πιο σημαντικές από την πραγματικότητα της ζωής που είναι πάντα και μόνο Τώρα!

Είναι σαν να είμαστε σε ένα συνεχή αγώνα να φτάσουμε ή να ζήσουμε κάτι άλλο από αυτό που ζούμε τώρα.. σαν το τώρα να είναι ένα εμπόδιο που χρειάζεται να ξεπεράσουμε για να φτάσουμε σε ένα καλύτερο σημείο που δεν φτάνει ποτέ – τρελό – και αυτό κάνει τη ζωή ένα μεγάλο αγώνα!

Σας φαίνονται γνωστά όλα αυτά;

Θα μου πείτε καλά όλα αυτά και συμφωνούμε ότι το να ζεις στο τώρα είναι σημαντικό αλλά πως το κάνουμε; Και όλο αυτό έχει και το εξής παράδοξο: δεν μπορώ να το θέσω σαν στόχο ότι από εδώ και πέρα θα ζω στο τώρα γιατί αυτό θα μου φέρει σκέψεις, γιατί η προσδοκία της ανταμοιβής έχει μια νοητική σκέψη που είναι στο μέλλον, οπότε εξ ορισμού είναι λάθος. Είναι και λίγο έως πολύ ειρωνικό να ξέρω ότι ο μόνος τρόπος να αποκτήσω αυτό που θέλω είναι να παραιτηθώ από την προσδοκία..

Πως λοιπόν;;;;; Τι κάνουμε;

Σταματάω να σκέφτομαι..

Μπορεί να ακούγεται λίγο οξύμωρο αλλά για να βελτιώσεις την απόδοση σου μάλλον χρειάζεται να σταματήσεις να σκέφτεσαι.. Εστίασε λιγότερο στο τι είναι μέσα στο κεφάλι σου και περισσότερο σε αυτό που γίνεται μέσα στο δωμάτιο.. Μην ανησυχείτε, κανείς δεν είναι καλός σε αυτό!!!

Δεν παίρνω τίποτα προσωπικά..

Παίρνω τα πράγματα όπως είναι και δεν συνδέω τα εξωτερικά γεγονότα με την αυτό εκτίμηση μου, δεν έχει να κάνει δηλαδή αυτό που συμβαίνει με μένα.. Και ρωτάω πόσα πράγματα παίρνετε προσωπικά; Και γιατί; Και μπορεί να πείτε, και τι δεν είναι προσωπικό;;;; μπορεί και τίποτα θα σας πω..

Παρατηρώ το κενό μεταξύ συναισθήματος και δράσης..

Όταν λέμε ότι μπορεί να υπάρξει ένα χρήσιμο κενό, εννοούμε ότι μεγαλώνει το κενό μεταξύ συναισθηματικής παρόρμησης και δράσης, και έτσι μπορεί να προλάβουμε να αναγνωρίσουμε τη σπίθα πριν τη φωτιά.. Αντί να ξεσπάσω σε θυμό, να υποχωρήσω από φόβο ή να πέσω σε μια εξάρτηση, έχω την ευκαιρία να πω στον εαυτό μου «Αυτό το συναίσθημα νιώθω αυτή τη στιγμή.. πως να ανταποκριθώ;»

Βάζω στόχο και εστιάζω..

Για να κάνεις το καλύτερο που μπορείς με το χρόνο, χρειάζεται να χάσεις την αίσθηση του χρόνου.. Όταν εστιάζεις πραγματικά σε αυτό που κάνεις, δεν επιτρέπεις σε τίποτα να σε αποσπάσει.. Μπορεί να περάσουν ώρες και να μην το καταλάβεις..

Βάλε ένα στόχο που είναι απαιτητικός αλλά εφικτός, που θέλεις πολύ να πετύχει και να είναι επίσης ξεκάθαρο αν τον πέτυχες ή όχι.. όσο εστιάζει η προσοχή τόσο μειώνεται η αυτό-συνείδηση, σαν να γίνεσαι ένα με αυτό που κάνεις. Η δραστηριότητα είναι από μόνη της ανταποδοτική και φαίνεται σαν να μην υπάρχει προσπάθεια.

Πολλές φορές αγχωνόμαστε και μετά σκεφτόμαστε γιατί να αγχωθώ; Θυμώνω αλλά γιατί να θυμώνω;

Αποδέχομαι την κατάσταση..

Το να αποδεχτώ ένα συναίσθημα ή μια κατάσταση δεν σημαίνει ότι μου αρέσει, επίσης δεν σημαίνει ότι μεμψιμοιρώ ή παραιτούμαι.. σημαίνει ότι αφήνω το συναίσθημα να υπάρχει, να είναι εκεί, είμαι ανοιχτός σε αυτό που συμβαίνει, χωρίς να το κρίνω, να κολλάω πάνω του ή να το αρνούμαι. Αυτό όμως που θα επιλέξω να κάνω μετά, θα έρθει μέσα από την κατανόηση της παρούσας στιγμής.

Δεν παίρνω τίποτα ως δεδομένο..

Επίσης ξέρω ότι δεν ξέρω για να μπορώ να εμπλέκομαι και να παρατηρώ καινούργια πράγματα σε αυτά που μπορεί και να παίρνω δεδομένα. Όταν νομίζουμε ότι ξέρουμε κάτι, σταματάμε να του δίνουμε τη προσοχή μας. Μα αν έχουμε το μάτι του πρωτάρη, αντιλαμβανόμαστε ότι όλα είναι διαφορετικά κάθε φορά. «Ελεύθερος είναι αυτός που βλέπει τα πάντα σαν να είναι η πρώτη φορά».

Ακόμα κι αν αυτό που κάνουμε στο τώρα δεν μοιάζει να είναι αυτό που θέλουμε να κάνουμε τα επόμενα 30 χρόνια της ζωής μας, είναι σημαντικό να είμαστε ευθυγραμμισμένοι με αυτό. Σε αυτό το ένα βήμα που χρειάζεται να κάνω τώρα,α δίνω όλη μου την προσοχή γιατί είναι πρωταρχικής σημασίας – δεν σημαίνει ότι δεν ξέρω που πάω αλλά ο προορισμός είναι δευτερεύων γιατί αυτό που θα συναντήσω στο μέλλον – εκεί που πάω – εξαρτάται από την ποιότητα αυτού του βήματος που κάνω τώρα.

Κάνοντας το καλύτερο μου στο τώρα, δεν χρειάζεται να ανησυχώ για αυτό που έρχεται.

Αναπνέετε λοιπόν κάθε φορά που νιώθετε ότι «φεύγετε».. Μένετε στο τώρα γιατί η ζωή δεν βρίσκεται πουθενά αλλού!!!

Με ευγνωμοσύνη

Χρύσα Τριανταφυλλίδου